Je mist een been, hebt opvallende littekens of een misvormd gezicht. Een reden om jezelf te verbergen? Kom nou, zeggen deze vijf ervaringsdeskundigen. ‘Ik vind mezelf prachtig.’

ANGELIQUE VAN DEN BURG (35), SPORTSCHOOLINSTRUCTRICE ‘Laatst had ik op een galafeest een jurk aan met een open rug en blote armen. Zodra ik mezelf zo laat zien, komen er altijd mensen naar me toe die me aanspreken op mijn uiterlijk. Ook nu weer. “Wat dápper!” zeiden ze. Dan denk ik, hoezo dapper? Waarom zou ik mijn littekens verbergen, ik hoef me toch nergens voor te schamen?

Het was een stom ongelukje. Ik was twaalf, snoepte in de keuken uit een pan die op het vuur stond en mijn blouse vatte vlam. Ik had derdegraads brandwonden over de hele linkerkant van mijn lichaam. In het ziekenhuis was ik vooral bezig met overleven en beter worden. Ik had veel te veel pijn om me druk te maken over hoe ik eruit zou komen te zien.

En in de eerste jaren na het ongeluk was het vooral mijn moeder die bang was dat ik geïsoleerd zou raken en nooit een vriendje zou krijgen. Bij mij kwam het niet eens op dat mensen mij niet aardig of onaantrekkelijk zouden vinden vanwege een paar brandwonden. Mijn moeders angst had zo zijn voordelen; ik mocht ineens heel veel, ging stappen tot diep in de nacht en al heel jong met vrienden op vakantie.

Mijn eerste vriendje ontmoette ik toen ik vijftien was. Hij vond me mooi en moedigde me aan om me écht helemaal niets meer van die littekens aan te trekken. De rokjes die ik droeg konden véél korter, vond hij. En waarom ging ik eigenlijk in badpak naar het strand en niet in bikini? Hij had natuurlijk gelijk; iedereen mag me zien zoals ik ben.’ Lees hier verder.

Dit artikel verscheen in 2009 in Psychologie Magazine.